Alaala ng Kindergarten ni kosa... LabingPitong taon na ang nakakaraan

Nagkakandabangenge na ako sa kakakalikot sa taenang html na ito kung anu na ang nagyayari sa kanya... Ilang araw ko na kaseng napapansin na nasa Bakasyon yata ang nag-iisa at napaka-espesyal na kulay Orange sa aking layout! kita mo naman... pagtingin mo sa Muka ng aking Kuta, para kang may katarata sa mata na hindi mo makita ang lahat ng nakapalaman sa iyung harapan... nawawala ang aking blogroll, nakatago ang ABoutME! nawalala din ang mukha ng aking arkiba... nawawala din ang mga tansong kasabihan na nakalatag sa aking Blog... haaaaayssss taena.. nakakapanggigil tong ganito.. Hindi mo alam kung saan ka magsusumbong... magrereklamo... mag-aamok ng away at mag-eeskandalo... taenang taena!!

ang tanung:
panahon na (na naman?) bang palitan ang template ng Kuta ni Kosa?hehehe

Naalala ko tuloy, eksaktong ngayung araw na ito labing-pitong taon na ang nakakaraan nagtapos ako ng kindergarten.. hehehe.. oo dumaan din ako sa kamay ng isang teroristang matandang dalagang supertapang na Teacher! Pero sa kabila nun, sobrang napakasayang magbalik tanaw sa mga nakaraan. Lalo na sa bandang kabataan.. Yung tipong wala kang iniindang problema... tanging iniisip at pinoproblema lang ay panonood ng cartoons... pag-gawa ng takdang aralin... paghuhugas ng pinggan at pagtulog sa tanghali!

Papasok sa eskwela, tapos makikipagkulitan sa katabi.. matututong kumanta, sumayaw, magbasa ng AEIOU... makikipag-away! makikipagsuntukan.. makikinig sa pangaral ni Ms.Agacia.. ang walang kamatayang kwento Ni Pagong at Matsing. isama mo pa yung kwento nina Langgam at Tipaklong..hehe nakakatuwa at masasabi kong nuong bata pa ako, langit na ang pakiramdam ko kapag makarinig ka ng Ganung mga kwento... At ngayun, tsimis na ang libangan ko.. joke joke!

uumpisahan ng aming Umaga ang pag-awit ng Lupang Hinirang.. na kadalasan eh maskilala sa titulong "Bayang Magiliw" ..hehe taena nakakatuwa talaga yun! may mga bagets na nagsusuntukan habang patapos pa lang yung Kanta.... pagdating ng linyang "ang mamatay ng dahil sayooooo" eh may umaalingaw-ngaw nang uhaaaa ng isang batang naghihimutok dahil nasaktan. Hindi ko talaga makakalimutan yun dahil duon ako unang namulat sa karahasan ng mundo.. susunod ang ehersisyong pambata... na susundan ng pagdadasal ni Ms.Agacia ng isang memoryadong dasal na Ingles na tipong pang-bedtime ang dating.. nakalimutan ko na nga yun eh.. basta dasal yun! hindi tula.

Pagkatapos nun eh, unang bahagi ng klase namin ang Q&A portion... Tatanungin ni Ma'am kung naligo ka ba? anung oras ka nagising... sinu ang naghatid sayo papuntang eskwelahan at malupit pa dun, tatanungin kung anung ulam mo kaninang umaga. andyan na yung may namumutlang nais umiyak dahil hindi napagtirhan ng Ulam kaninang umaga... haaays buhay bata nga naman!

Magkakaroon ng kulayan portion.. May mga photocopy si Ma'am ng ibat-ibang uri ng prutas at papakulayan yun sa amin... pagkatapos nun eh, pass the paper at isasapubliko ang mga drawing. naghahalo sa balat sa tinalupan ang mga prutas.. May mansanas na kulay itim... siguro dahil bulok ba. atis na kulay pula, kase highbreed daw. orange na kulay green---dahil bubot pa.. pinya na kulay blue at kung anu anu pa! pero duon naman ako namulat sa totoong kulay ng Mundo na, Ang bawat bagay ay may kanikanyang kulay.. nag-iiba man ang kulay kapag nahihinog---yun ang simbolo na ang mga bagay bagay ay nagpapatuloy papunta sa masmatamis na buhay...pero kapag sumobra at hindi nakain sa tamang oras eh nauuwi sa Basura dahil bulok na.

Pero sobrang nakakatuwa at hindi ko ipagpapalit ang pagiging bata... andyan yung mapapadpad kayo sa ilog.. maliligo.. gagawa ng kastilyong buhangin... magtatakbuhan ng hubot hubad! halo-halo na dyan yung mahuhuli sa pag-uwi, may Buhangin ka pa sa mukha pagdating sa bahay. O di kaya mag-aakyatan sa puno ng mangga at maghahabula dun na parang unggoy... at sa Gabi, magtaguan sa dilim kapag maliwanag ang Buwan.

Nakakatuwang isipin na nalampasan ko ang aking kabataan na baon ang mga Kinakailangang yaman upan maging masmatatag na nilalang... mga Prinsipyo at alaala na Hindi mabibili ng pera at kailan man ay hindi ko makakalimutan!

Nagtapos si Kosa sa Imelda Cultural Center sa Lungsod ng Batac nuong March 21, 1992. wala na akong.. Nagmartsa sa harap ng madaming taong usyusero. ipinamemorize ni maam ang Makabagbag damdamin na, "wen ay gro ap, ay want to be a soljer, a soljer is breyb ang istrong... blah.. blah.. blah.." basta parang ganun..haaaaaaaays di ko na maalala yung kabuuan..hehe

salamat sa pagbasa at happy graduation sa mga magtatapos!


Pahabol:
Happy Birthday na din kay Pereng Keno sa 22..lols di ko alam kung kelan na 22 basta naniningil kase sya ng regalo para sa birthday nya na sa 22 na daw..hehe
Happy Birthday parekoy! alam mo naman malakas ka sa akin! Ikaw ang dahilan kung bakit umaariba si Kosa ng Bonggang Bongga..hehe
kitakits